Lewicowy portal codziennych informacji i opinii

Gen. Puchała w nowej książce ujawnia kulisy stanu wojennego

Odstęp wiersza+- ARozmiar czcionki+- Drukuj ten artykuł
Gen. Puchała w nowej książce ujawnia kulisy stanu wojennego

Do księgarń trafiła książka „Kulisy stanu wojennego” autorstwa gen. Franciszka Puchały.

Autor przedstawia w niej przyczyny, przebieg i rezultaty tego najbardziej dramatycznego i kontrowersyjnego wydarzenia w powojennej historii Polski oraz opinie różnorodnych środowisk na ten temat nie unikając polemiki z nimi.

Książka napisana na podstawie wielu źródeł, w tym zachowanych w Instytucie Pamięci Narodowej i zawartych w Archiwum Mitrochina, a także na bazie wspomnień i relacji innych świadków wydarzeń

– mówi w rozmowie z Trybuna.eu gen. Puchała.

W sześciu rozdziałach autor przedstawia genezę „Solidarności” i jej przyczyny, problemy Związku z władzą, naciski zewnętrzne i groźbę obcej interwencji wojskowej, przygotowanie i przebieg oraz rezultaty stanu wojennego, a także rolę hierarchów Kościoła Rzymskokatolickiego w rozwiązaniu ówczesnego konfliktu. Wprowadzenie stanu wojennego poprzedziła dezercja kilku oficerów Sztabu Generalnego WP, w tym Ryszarda Kuklińskiego, współpracujących z CIA.

puchała

Franciszek Puchała (ur. 18 lutego 1941 w m. Przecławka (Ponidzie) na Ziemi Świętokrzyskiej) – polski dowódca wojskowy i sztabowiec, generał dywizji Wojska Polskiego, zastępca szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego ds. operacyjnych, I zastępca szefa Sztabu Generalnego WP.

Służbę wojskową rozpoczął w 1959 jako podchorąży Oficerskiej Szkołe Artylerii w Toruniu. Promowany na podporucznika w 1962. Po promocji dowódca plutonu ogniowego w Podoficerskiej Szkole artylerii 5 Brygady KBW. W 1966 mianowany porucznikiem. Po ukończeniu w 1971 ASG w Rembertowie – starszy pomocnik kierownika Naukowej Informacji Wojskowej ASG WP. Dalej służył w 2 pcz 10 DPanc w Opolu. W 1971 kapitan . W l. 1972 -73 szef sztabu 10 pcz w 10 DPanc. Od 1973 szef wydziału operacyjnego 10 DPanc. W l. 1974-75 szef sztabu 10 DPanc. W 1974 mianowany majorem. W 1978 ukończył ASG Sił Zbrojnych ZSRR, szef oddziału operacyjnego – zastępca szefa sztabu Pomorskiego Okręgu Wojskowego. W 1979 pułkownik. Od 1980 w Zarządzie Operacyjnym Sztabu Generalnego WP: szef oddziału gotowości bojowej, zastępca szefa Zarządu, od 1983 szef Zarządu Operacyjnego. W 1984 mianowany generałem brygady. W 1989 zastępca szefa Sztabu Generalnego WP ds. operacyjnych, mianowany generałem dywizji. W l. 1989-90 brał udział w pracach nad reformą systemu dowodzenia Połączonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego w oparciu o zasadę suwerenności i równoprawności państw. Uczestniczył przy opracowywaniu nowej doktryny obronnej Rzeczypospolitej. Od 1990 I zastępca szefa Sztabu Generalnego WP. Uczestniczył w opracowywaniu planów integracji Polski w ramach NATO. W l. 1992-93 w dyspozycji ministra Obrony Narodowej. Od 1993 inspektor Grupy Inspektorów Kierownictwa SG WP, od 1997 szef Zespołu Grupy Głównych Inspektorów MON, także asystent szefa Sztabu Generalnego WP.

Analityk i strateg wojskowy. Współautor modernizacji WP oraz jej integracji z NATO. Brał udział w przygotowaniu programu „Partnerstwo dla Pokoju”. Współautor opracowania „Sztab Generalny (Główny) Wojska Polskiego 1918–2003”

Zawodową służbę wojskową zakończył w lutym 2001 r. i rozpoczął pracę jako pracownik służby cywilnej MON. Wybrany w 2004 roku prezesem Klubu Generałów Wojska Polskiego. 24 września 2013 r. na X Krajowym Zjeździe Delegatów został wybrany prezesem Związku Żołnierzy Wojska Polskiego.

Pozostaw swój komentarz

<

PRZYSZŁOŚĆ DEMOKRACJI #EuropeanTownHall Meeting 2018

Odwiedź nas

twitter

POLECAMY